TEORIJA MUZIKE

Da bismo mogli da objasnimo ili zapišemo sve što radimo i čujemo svirajući svoje instrumente bitno je da poznajemo teoriju muzike. Teorija se koristi i zato da bi nam olakšala i skratila put prilikom savladavanja novih muzičkih izazova.

 

Teorija muzike se bavi tumačenjem muzičkih elemenata, pravila i zakona po kojima se oni primenjuju prilikom stvaranja i izvođenja muzičkih dela.

 

Svi elementi teorije muzike su ujedno i nastavni predmeti u nižim i srednjim muzičkim školama i na muzičkim akademijama - fakultetima, jer su u tesnoj vezi sa živom muzičkom praksom.

Teoriju muzike čine:

  • Osnovi teorije muzike (opšti muzički pojmovi: notacija - ortografija, imenovanje tonova, muzičke lestvice...) 

  • Harmonija, odnos i veza tonova akorada u skladnu celinu, prema harmonskim zakonima. Proučava homofoni slog, tj, takvu fakturu višeglasnog stava u kojoj dominira vertikalni element (postoji jedan vodeći melodijski glas i njemu podređena harmonska pratnja).

  • Kontrapunkt, nauka vođenja glasova, gde su oni ravnopravni i relativno samostalne melodijske linije (polifoni ili kontrapunktski slog je horizontalno orijentisan).

  • Muzički oblici, oblici koje kompozitor izabira da bi u njima prikazao svoj unutrašnji svet.

  • Akustika, nauka o zvuku. Ona je deo fizike.

  • Metrika, nauka koja se bavi odnosom naglašenih i nenaglašenih tonova i ritam, tok tonova različitog vremenskog trajanja.

  • Orkestracija, raspisivanje muzičkog dela u deonice za pojedine muzičke instrumente (za orkestar) i to prema zakonima orkestracije, vodeći računa na zvučne i tehničke mogućnosti instrumenata, njihove karaktere i opsege.